Recitation for Orgia

Sophokles, Antigone (1115-1155)

πολυώνυμε, Καδμείας νύμφας ἄγαλμα
καὶ Διὸς βαρυβρεμέτα
γένος, κλυτὰν ὃς ἀμφέπεις
Ἰταλίαν, μέδεις δὲ
παγκοίνοις, Ἐλευσινίας
Δῃοῦς ἐν κόλποις, Βακχεῦ Βακχᾶν
ὁ ματρόπολιν Θήβαν
ναιετῶν παρ᾽ ὑγρῶν
Ἰσμηνοῦ ῥείθρων ἀγρίου τ᾽ ἐπὶ σπορᾷ δράκοντος

σὲ δ᾽ ὑπὲρ διλόφου πέτρας στέροψ ὄπωπε
λιγνύς, ἔνθα Κωρύκιαι
στείχουσι νύμφαι Βακχίδες,
Κασταλίας τε νᾶμα.
καί σε Νυσαίων ὀρέων
κισσήρεις ὄχθαι χλωρά τ᾽ ἀκτὰ
πολυστάφυλος πέμπει,
ἀμβρότων ἐπέων
εὐαζόντων Θηβαΐας ἐπισκοποῦντ᾽ ἀγυιάς:
τὰν ἐκ πᾶσαι τιμᾷς ὑπερτάταν πόλεων
ματρὶ σὺν κεραυνίᾳ:
καὶ νῦν, ὡς βιαίας ἔχεται
πάνδαμος πόλις ἐπὶ νόσου,
μολεῖν καθαρσίῳ ποδὶ Παρνασίαν ὑπὲρ κλιτὺν
ἢ στονόεντα πορθμόν.

ἰὼ πῦρ πνειόντων χοράγ᾽ ἄστρων, νυχίων
φθεγμάτων ἐπίσκοπε,
παῖ Διὸς γένεθλον, προφάνηθ᾽
ὦναξ, σαῖς ἅμα περιπόλοις
Θυίαισιν, αἵ σε μαινόμεναι πάννυχοι χορεύουσι
τὸν ταμίαν Ἴακχον.

God of the many names, Semele’s golden child,
child of Olympian thunder, Italy’s lord.
Lord of Eleusis, where all men come
to mother Demeter’s plain.
Bacchus, who dwell in Thebes,
by Ismenus’ running water,
where wild Bacchic women are at home,
on the soil of the dragon seed.

Seen in the glaring flame, high on the double mount,
with the nymphs of Parnassus at play on the hill,
seen by Kastalia’s flowing stream.
You come from the ivied heights,
from green Euboea’s shore.
In immortal words we cry
your name, lord, who watch the ways,
the many ways of Thebes.

This is your city, honored beyond the rest,
the town of your mother’s miracle-death.
Now, as we wrestle our grim disease,
come with healing step from Parnassus’ slope
or over the moaning sea.

Leader in the dance of the fire-pulsing stars
overseer of the voices of night,
child of Zeus, be manifest,
with due companionship of Maenad maids
whose cry is but your name.